Vandaag wilde ik een stuk schrijven met bovenstaande titel, maar een tijd geleden bleek ik al precies dezelfde titel gebruikt te hebben. Niet zo origineel dus, zou je denken. Blijkbaar is het een terugkerend iets wanneer je muziek maakt met mensen.
Het verhaal ging toen over een muziekles met kleine peutertjes.
Mijn verhaal van nu gaat over grote mensen. maar is dus eenzelfde soort verhaal: de verbazing van nieuwe klanken uit een onbekend instrument, de prachtige klanken uit zichzelf, de verwondering van een klank die ontstaat wanneer je met een groep musiceert. Het enthousiasme waarmee iedereen los gaat, zich uitleeft, plezier maakt, en zich verbonden voelt met zijn eigen ik, en met elkaar.
En de muziek die gecrëerd wordt is bijna niet te voorspellen: het wordt gevormd, het 'ont-staat'. Je maakt het zelf, met elkaar, en je wordt er tegelijk door verbaasd en ontroerd. Was het zó makkelijk om een lied te zingen?!
Wil je hier ook eens iets van meebeleven? Vanaf september zal er elke maand een vrijdagavond gereserveerd worden. Houd de nieuwsbrief in de gaten.
christien de Kam, 25-06-2011